De beste verrassing ooit – En hoe ik erop reageerde

  • 18 januari 2017

De beste verrassing ooit heeft zich afgelopen weekend voltrokken in mijn leventje. Ik neem jullie mee in chronologische volgorde hoe deze dag verliep tot aan het verrassende moment.  -Ik had hier al weken naar uit gekeken. Ik ging shoppen in Eindhoven met mijn zus en een vriendinnetje. Dit is dus nog niet de verrassing, want dit had ik zelf gepland (Hint). We vertrokken in een licht sneeuwbuitje rond 10 uur richting de stad waar mijn winkeldromen zouden uitkomen. Ilse heeft hier gewoond en zou ons op deze excursie begeleiden. Het woord ‘ Excursie’ geeft aan hoe ik mij voelde: Als een kind die op schoolreisje ging.

Ik ging shoppen om een mooie outfit te vinden voor mijn 30ste (WHAT?!) verjaardag. Ik had al lang niet meer een winkeldag gehad, tenzij het online shoppen ook als  een winkeldag geldt. Dan was het een week geleden. 🙂 Achja, het sale seizoen is mijn zwakke plek. Geen verrassing dus dat ik op deze dag met genoeg tassen naar huis ben gegaan. Ik had genoeg om op mijn verjaardag mij 4 keer om te kleden, of mij heel warm aan te kleden als een  Michelin mannetje. Ik moet nog steeds beslissen voor welk verjaardagssetje ik ga, want morgen is D-day! Ik zal dan bevrijd worden van het getal 20 in mijn leeftijd!  Maar zo kan je kijken naar elke verjaardag, want de getallen die je leeftijd aangeven veranderen elk jaar. Slim! Door de emotie uit deze leeftijds issue  te halen met alle ratio die ik voor handen heb stel ik mezelf weer gerust, 30 is maar een getal. Maar wil ik wel graag deze 30ste verjaardag gebruiken als een reden om toch bijzondere dingen te kopen. Haha, ik blijf een inventieve vrouw als het om winkelen gaat.

Even terug naar het verhaal van “De beste verrassing ooit’. Ik stond dus op het einde van de dag met heel wat tassen in mijn hand plaats te zoeken in een restaurantje. Dit was de afsluiter, dacht ik, van een geslaagde dag. De tassen had ik als een soort dam om mij heen gebouwd om te voorkomen dat ik een aankoop kwijt zou raken door een kleptomanische ober of restaurantbezoeker. Een prachtige techniek die mij weinig beweegruimte gaf, maar wel een voldaan gevoel. Na het eten van een gerecht die weer op avontuurlijke wijze mislukt was (Mijn dwangneurose: Als ik niet weet hoe iets smaakt, moet ik het bestellen) gingen we naar huis. Het was nog een dik uurtje rijden, dus begon tijdens deze rit de oogleden te hangen, de blaas seintjes te geven voor een toiletbezoek en het gesprekstof werd gedurende de reis steeds minder. Op de bank hangen werd mijn einddoel van deze dag. De kans op een verrassend einde schatte ik op nul, verder heb ik die dag ook niet stilgestaan bij een mogelijke surprise party door alle afleidende -sale- borden.

Wat was ik achteraf blij dat Demery en Ilse naast mij stonden om nog ‘even’ mee naar binnen te gaan, anders had ik ongegeneerd mijn broek al losgeknoopt in het halletje om het toilet zo snel mogelijk te bezoeken. Want, toen ik de deur van het halletje opendeed werd ik overladen met kreten, camera flitsen en de aanwezigheid van heel veel mensen. Wat een verrassing! En heel jammer als ik daar dan stond met mijn broek op de knieën. (Het had dan wel bijzondere fotomateriaal opgeleverd). Ik was totaal verrast en had niets zien aankomen! De beste verrassing ooit! Een surprise party met heel veel lieve mensen, een cocktailbar, aankleding die tot in de detail klopte. Mijn kerel had alles georganiseerd en was geholpen door een heel team van lieve vrienden en familie. Ik heb vaker zelf verrassing feestjes georganiseerd, maar dit was de eerste keer dat ik zelf verrast werd. Ik heb dan ook een traantje gelaten, definitely niet stoer, maar wel oprecht dankbaar voor deze ervaring. De cadeautjes waren ook zo persoonlijk en je zag dat iedereen hun best had gedaan om mij te verwennen in de ‘We Definitely’ stijl. Ik wil daarom iedereen bedanken voor de tijd en liefde die jullie in deze dag en avond hebben gestopt! Het was mijn een emotioneel genoegen, waar geen ratio tegenop kan (Ook al is 30 maar een getal). Want liefde kan je niet redeneren, alleen voelen. En wat voelde ik mij meer dan ooit verrassend geliefd! Xx Devereaux Ps: foto’s zijn gemaakt door Ilse, mijn broer Nigel en mijzelf!