Opening fashionclash 2017- en wat wij niet wisten…

  • 30 juni 2017

Fashionclash opening

Fashionclash Festival is een spraakmakend internationaal en interdisciplinair mode festival. Het programma met modeshows, tentoonstellingen, Clash project, film, theater, dans, pop-up stores, lezingen en speciale projecten, geeft een nieuwe generatie ontwerpers en kunstenaars de mogelijkheid hun werk te tonen aan een divers (inter) nationaal publiek. Op 29 juni vond de speciale opening plaats voor genodigden en pers. Natuurlijk was WeDefinitely ook aanwezig.

Does fashion make sense?

Het thema van de avond was: ‘Does fashion make sense?’. Dat was ook meteen het enige wat we wisten, want voor de rest was alles een groot vraagteken. We hadden geen idee van het programma en geen idee van de locatie. Dit maakte het voor Devereaux meteen moeilijk om een keuze te maken qua lens. We werden ontvangen in een ruimte samen met ongeveer 60 andere genodigden. Ze kondigden aan dat de samenwerking heeft plaatsgevonden met het theater van Maastricht en dat ze ruim 3 maanden aan de optredens hebben gewerkt. Wacht… optredens? Ik dacht dat dit een fashion evenement zou zijn?

Een performance om niet te vergeten

We verzamelden ons voor de openingsact. Daar stonden we dan. Volgens mij kon iedereen zien dat dit mijn eerste ervaring was met zoiets, want ik had echt een ‘what-the…’ gezichtsuitdrukking. Ik stond namelijk te kijken naar een schilderij met het hoofd als uitsnede en daar lag dan iemand met haar hoofd in. Best freaky…Het licht ging aan en ik hoorde wat muziek op de achtergrond. Het meisje werd wakker in het schilderij en raakte helemaal in paniek omdat ze er niet uit kon komen. Ze ontdekte na een tijdje dat ze zich kon bevrijden door met haar nagels het doek kapot te maken. Toen ze eenmaal uit het schilderij was ontsnapt had ze moeite met opstaan. Haar armen en benen functioneerde niet en na 90 pogingen lukte het haar eindelijk om op haar benen te staan, maar toen viel ze weer. Het verdriet, de frustratie en het ongeluk was van haar gezicht af te lezen. Zo intens. Na een tijdje lukte het haar om stapje voor stapje te lopen en ik betrapte mezelf erop dat mijn mond ook stapje voor stapje verder open viel. Ik zat helemaal in het ‘verhaal’. Het meisje zag een emmer met water staan, ging er met haar voeten en handen in en daarna stak ze helemaal out of the blue haar hoofd erin. Huh?? Wat gaat ze nu doen? Ik was echt helemaal in shock, want het duurde ook nog best lang. En zoiets kun je niet acteren uiteraard. Op het moment dat ik dacht, “waar gaat dit heen”, stopte ze. De blik in haar ogen was echt ongelofelijk. Toen begon ze zich overal te betasten… Ik had het gevoel dat ik naar een live porno optreden aan het kijken was. Awkward! Maar het bleef wel de aandacht trekken van het publiek. 😉 Op het laatst lag het meisje vol te huilen boven de emmer die inmiddels weer leeg was. Op een gegeven moment merkte ik dat mensen achter me aan het weglopen waren, maar ik was nog steeds gefascineerd dus op de een of andere manier bleef ik staan. Toen ik naast me keek zag ik tot mijn grote verbazing dat er iemand – die bij de act hoorde – naast me stond. ‘De engel’ – een vrouw in een lange lichtblauwe jurk, lange zwarte lokken en glitters op haar gezicht – die het meisje kwam ophalen. Dat was het einde van de act en ik was echt flab-ber-gas-ted.

Opening Fashionclash 2017 geeft je een klap

Het grappige is om te ontdekken dat iedereen z’n eigen interpretatie heeft bij zo’n performance. Ik dacht namelijk dat het meisje zo ongelukkig was omdat ze niet kon lopen of staan, dat ze zelfmoord probeerde te plegen door zichzelf te verdrinken in de emmer. Toen de emmer leeg was, was haar poging dus ook mislukt en was ze uiterst ongelukkig. Op dat moment kwam haar engel haar redden. Devereaux had een andere theorie: zij dacht dat het ontsnappen uit het schilderij gelijk stond aan de ‘geboorte’ en dat het begon met het leren staan en leren lopen. Het ontdekken van nieuwe dingen en het ontdekken van je eigen lichaam. De engel is de dood die haar kwam halen. Leuke theorieën en een verrassende openingsact. But where is the fashion? We mochten toen een rondje lopen door het gebouw waar van alles te zien was. Er vond nog een act plaats met mensen die uiterst schaars gekleed waren (lees: alleen huidkleurig fashionloze ondergoed) en 2 meiden die uitbeelden hoe het is om geen controle achter het stuur van een auto te hebben. Ik heb nog nooit zo’n lege en enge blikken gezien. Indrukwekkend, maar ook een beetje wennen.

Verder mocht je witte sokken laten aantrekken en kon je door een bak water lopen waarin allerlei kleuren verf gemixt waren. Hiermee wilden ze een statement maken dat iedereen uniek is. Iedereen loopt anders, heeft een andere vorm, heeft een andere beweging en trilling. Een sok is daarom nooit hetzelfde. Iedereen is uniek! Daar was toch een stukje fashion vibe te vinden samen met de paspoppen die achteraan stonden.

Conclusie

Oke, dus wat is onze conclusie van deze avond? We waren er echt even stil van, that’s for sure. Maar als we antwoord mogen geven op de vraag: ‘Does fashion make sense?’ zeggen wij unaniem: ‘WeDefinitely DON’T think fashion makes sense!’. Waarom? Na deze avond zijn onze gedachten flink door elkaar geschud. Alles wat ‘sense’ maakte was in één klap (lees in 45 minuten) weg. We hadden het gevoel dat we naar een theatervoorstelling zijn geweest, iedereen was half naakt en wij hebben dus geen fashion gezien. Maar toch was dit de opening van Fashion Clash 2017. We zijn ontzettend benieuwd naar wat komend weekend tijdens dit evenement op ons af komt. De organisatie weet zijn publiek zeker te verrassen en aan het denken te zetten. Dus saai zal het niet worden! Xx Ilse. Normaal reist Ilse naar andere landen, dit keer werd ze door WeDefinitely gevraagd om te reizen naar de creatieve wereld. Wil je meer van haar reisverhalen lezen of zien? Ga naar: instagram of naar haar website!