Een perfectionistische moeder – Artikel

  • 9 februari 2017

Wanneer een perfectionist een artikel leest.

Vanmorgen las ik een artikel over een artikel dat vertelde dat wij moeders meer aandacht moeten schenken aan onze kinderen. Dat als we zo doorgaan de wereld een hoop psychopaten rijker is. We moesten maar eens ophouden met het vele werken. Om onze kinderen weg brengen en met onszelf bezig zijn is ook niet bepaald verantwoord. Toen ik het artikel over dit artikel (snap je het nog?) begon te lezen, raakte ik volledig in de stress. De perfectionist in mij vertelde dus dat ik echt een hele slechte moeder ben. Want, vlak na mijn kraamtijd ben ik als zelfstandige aan de slag gegaan. Zelfstandig Zonder Personeel om precies te zijn. Wat inhoudt dat ik vrijwel alles zelf moet doen óf een hoop geld moet neerleggen om iets te laten doen.

Zo gaat er dus ook een deel van ons geld naar het kinderdagverblijf. Ja, ik ben een van deze moedermensen die haar kind naar het kinderdagverblijf brengt. Om te werken, te overleven maar ook om even geen moeder te zijn maar gewoon Dominique de make-up artiest. Heel slecht volgens dit artikel. Truth to be told, ik ben een perfectionist en zeer gevoelig voor artikelen die mij vertellen dat ik een slechte moeder ben.

Ik sloot het artikel. Zoonlief Lewis (10 maanden oud) werd wakker en wilde aandacht, een schone luier, eten… Wie zal het zeggen? Toen ik beneden kwam met de eerste alinea’s van het artikel over het artikel nog in mijn achterhoofd brandend raakte ik he-le-maal in de stress. Help.. Ik ben echt een slechte moeder! Een stapel schone was op de grond, afwas op het aanrecht en nog spullen van mijn werk als make-upartist op tafel. Maar goed, allereerst Lewis een schone luier en eten gegeven, met hem gespeeld en zijn droge gezichtje ingesmeerd. Eenmaal klaar met alles, wilde hij weer naar bed. Dus hop! zijn dutjesritueel met hem uitgevoerd en naar bed gebracht.

Zelfstandig én Moeder Zonder Personeel

Lewis slaapt, nu kan ik mijn huis opruimen en een poging wagen een absolute topmoeder te worden. Om helemaal in mindfullness het huis opruimen. Volgens het artikel is tijd voor jezelf niet goed voor jouw kind. Dat een moeder soms even iets anders wilt dan moeder zijn, is verkeerd (zo zegt de perfectionist). Nadat het huis weer is gekuist en ik met een middelvinger naar mijn perfectionist toch even op de bank ben gaan zitten, kon ik eindelijk het artikel over het artikel uitlezen.

Hulde voor het artikel over het artikel! Uiteindelijk spraken zij de eerste alinea’s volledig tegen. Inderdaad, we leven niet meer in vroegah maar in het nu. Over mindfullness gesproken… Vaak kunnen we het niet meer financieel permitteren om als moeders de vrouw thuis te gaan zitten en voor onze kinderen te zorgen. Hoe graag velen ook zouden willen (ik niet). Maar het gaat verder, want de perfectionist in mij was nog steeds aanwezig. Ik was nog niet gerustgesteld. Ik had meer van deze tegenspraak nodig om de eerste alinea’s te kunnen overleven. Om weer tevreden maar ook trots te kunnen zijn dat ik het als ZMZP (Zelfstandige én Moeder Zonder Personeel) best aardig voor elkaar heb. Die bevestiging kreeg ik gelukkig naarmate ik het artikel verder las. Ja, ik zoek nog altijd naar die bevestiging elders.

Als startende ZMZP is het zwaar, ik ben onzeker, onervaren en ik ben chronisch vermoeid. Maar ook meer gedreven dan ik ooit ergens in ben geweest. Gelukkig kon ik weer van de bank af komen, was mijn perfectionist in een hoekje gaan zitten huilen en kon ik hem (of haar? Ik weet het eigenlijk niet) de rug toekeren. Want moeders, we doen allemaal ons best! We werken hard, geven onze kinderen aandacht. En we proberen we ook nog ons sociale leven te onderhouden. We mogen gewoon dankbaar zijn dat wanneer je wakker wordt, je kindje blij is jou te zien en je met heel veel plezier je werk mag uitvoeren. En ik zeg de afgelopen 10 maanden vaak tegen mezelf…. een blije moeder is een blij kind . Waar jij blij van wordt moet jij gewoon lekker blijven doen. Vaarwel perfectionist, hallo blije moeder! Xx Dominique van DEE styling

De komende tijd verwelkomt WeDef magazine een paar nieuwe schrijfsters! We werden enthousiast van het idee, omdat we zelf veel leren van deze dames. Ze zitten allemaal in een andere fase van life. Mama, single, geëmigreerd, student en zakenvrouw. Maar 1 ding hebben ze gemeen. Ze kijken verder dan hun neus lang is. Ze dagen zichzelf uit om een leven te maken die bij hun eigen karakter past. Ze durven dingen aan te pakken, ook al zou dat betekenen dat hun knieën even knikken. Dat inspireert ontzettend! Hun alledaagse verhalen geven een powerboost om dingen zelf ook uit te voeren. Ze laten ons zien dat zwak voelen oké is. En streng zijn voor jezelf niet altijd hoeft. En…dat humor een goed middel is om te relativeren. Ik hoop dat jullie als lezers hier net zoveel aan hebben als wij. Veel lees plezier!